Voor het waarom moeten we drie jaar terug in de tijd. Of laten we als we het hele verhaal willen begrijpen eerst een reuzensprong terug in de tijd nemen. Ooit bestond de Krimpenerwaard namelijk alleen uit zompige veengrond. Vanaf de vroege middeleeuwen zijn die veengebieden echter polder voor polder ontgonnen, zodat erop geboerd kon worden. Daarvoor moest, en moet nog steeds, veel water worden afgevoerd, want veengebieden zijn van zichzelf drassig.

Je zou zeggen: wat is het probleem? Nederlanders zijn toch meesters in het beteugelen van water? Inderdaad. Maar met veenbodems is iets bijzonders aan de hand. Ze zijn ontstaan uit de resten van planten. Maarten wijst naar het veenmos dat hij in zijn handen heeft: van boven is het groen, van onder bruin. “Veenmos heeft geen wortels. Het groeit van boven door, terwijl de onderkant afsterft. Die resten verteren onder water niet en vormen zo in drassige omstandigheden een steeds dikker wordende laag. Als je veenbodems echter ontwatert, komen de plantenresten in contact met zuurstof. Daardoor verteren en verdrogen ze en daalt de bodem. Op die manier is de bodem in de Krimpenerwaard in een paar eeuwen tijd al een aantal meter gedaald.”